"തേക്കടി യാത്ര "
വന്യമായ സൗന്ദര്യം നിറച്ചാർത്തണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന "തേക്കടി " എന്ന സുന്ദരഭൂമിയെ കൂടുതൽ അറിയാനും, അനുഭവിക്കാനുമായി ഒരു യാത്ര ...മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം, രാവിലെ 7.15 മണിയോടെ ഞാൻ തേക്കടിയിൽ എത്തി ..അവിടെ നിന്നും പ്രത്യേകം പാസ്സ് എടുത്തു ..ഒരു ദിവസം കാടിനുള്ളിലൂടെയുള്ള യാത്ര അതാണ് ഉദ്ദേശം .... രാവിലെ 8.00 മണി മുതൽ വൈകുന്നേരം 5.00 മണി വരെ...എന്റെ കൂടെ 5 വിദേശികളും കൂട്ടായി ...കൂടാതെ 2 പെരിയാർ ടൈഗർ റിസേർവ് ഗാർഡുമാരും (ബിനു, പ്രഭു) പിന്നെ നിറതോക്കോടെ ഒരു ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസറും (ശ്രീരാജ്) കൂട്ടിന് ...കാടിന്റെ മക്കൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം പിന്നിട് വേണം കാടിനുള്ളിൽ കടക്കാൻ ...പെരിയാർ ടൈഗർ റിസർവ് ആയി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മുതൽ ഉള്ള കുടുംബങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട് ..പ്രഖ്യാപനത്തിന് ശേഷം സർക്കാർ അവർക്ക് നൽകിയതാണ് സ്ഥലങ്ങൾ ഒക്കെ തന്നെ ...എന്നിരുന്നാലും ഇപ്പോഴും ആ കാട് തന്നെയാണ് അവരുടെ ജീവനോപാധി .....അവിടം പിന്നിട്ട് മുൻപോട്ട് നടന്നപ്പോൾ കാടിന്റെ വശ്യതയും, വന്യതയും മിഴികളിൽ മിന്നി ....ആനകൾ കൂടുതൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ അവയുടെ വരവിനെ തടുക്കാനായി വലിയ കുഴികൾ തീർത്തതായി കണ്ടു ...ആ കുഴിയുടെ മീതെ തീർത്ത താൽക്കാലിക പാലം കടന്നുവേണം കാട്ടിൽ എത്താൻ ...അത് പിന്നിട്ടപ്പോൾ മുതൽ പച്ചവിരിപ്പ് നിവർത്തി ഇടതൂർന്ന ഈറ്റക്കാടുകൾ ദൃശ്യമായി ...അതാണ് കാടിന്റെ ഭംഗി, ഉണർവ്വ് ....അവ കാറ്റിൽ ഇളകിയാടുന്ന ആ കൂജനം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ,മനസ്സിൽ നിർവൃതിയുടെ നിറച്ചാർത്തണിയും ....പെട്ടെന്ന് ഒരനക്കം കേട്ട് ഗാർഡുമാർ നിന്നു ...അപ്പോൾ അതാ കാട്ടിലെ മല്ലയുദ്ധക്കാരായ "കാട്ടുപോത്തുകൾ "....തന്റെ സഹജീവികൾ എന്ന് അവർ കരുതുന്ന (നമ്മൾ അങ്ങനെ കരുതുന്നില്ല എന്ന സത്യം നാം മനസ്സിലാക്കണം) നമ്മുടെ കാൽപ്പരുമാറ്റം, എന്തിന് ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വരെ സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു ആ ജീവികൾ ...നമ്മൾ എത്ര കരുതലോടെ കാടകം കേറിയാലും അവിടെ വീണ കരിയില വരെ നമ്മെ മനസ്സിലാക്കും ...അത്രയ്ക്ക് പവിത്രത കാടുകൾക്ക് ഉണ്ട് ..അതാണ് പ്രകൃതി ...ആ പ്രകൃതിയെ അതേ പോലെ കാക്കേണ്ട നമ്മൾ അവ നശിപ്പിക്കുന്നു ...കാട്ടുപോത്തുകളുടെ ചിത്രം അതിവേഗം ക്യാമറയിൽ ആക്കി ...സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ അവ മാഞ്ഞു ....അവിടെയാണ് മൃഗങ്ങളുടെ വിശേഷബുദ്ധി നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ...അവയ്ക്ക് ഈ ഭൂമുഖത്ത് ഏറ്റവും പേടി മനുഷ്യൻ തന്നെ ....അവിടെ നിന്നും നടന്നു ... കൂടെ വന്ന വിദേശികൾ വായടക്കാതെ തന്നെയാണ്!! എപ്പോഴും സംസാരം തന്നെ ....കൂടെ വന്ന ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസർ അവർക്ക് ഓരോന്നും വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുന്നു ...അതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് ആവേശം ...തന്റെ നാടിനെ വിട്ട് മറുനാട്ടിൽ വന്ന് പ്രകൃതിയെ അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ അവരുടെ മുഖത്ത് കാണാം ...ഭാരതസംസ്ക്കാരം തന്നെ ഒരു പക്ഷെ വനങ്ങളും, അവയിലെ ജീവജാലങ്ങളും എന്ന് പറയാം ...ആ കാടിന്റെ ചരിത്രങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് നടത്തം ...ഇടയ്ക്ക് വീണ്ടും കാടിന്റെ കാവൽക്കാർ മിന്നി മറഞ്ഞു ... ആനകൾ യഥേഷ്ടം സഞ്ചരിക്കുന്ന പാതയിലൂടെ നടത്തം! ഇടയിൽ അവയുടെ കലാവിരുതുകളും ദൃശ്യമായി ....തലേ രാത്രി അവ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ വിക്രിയകളും കണ്ടു ..മരത്തിൽ ശരീരം ഉരച്ചതിന്റേയും, ചെളിക്കുളമാക്കിയതിന്റേയും, മരങ്ങൾ ഒടിച്ചതും ദൃശ്യമായി ...കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞ് അല്പം വിശ്രമം, പിന്നെ പ്രഭാതഭക്ഷണം ...കൂടെ വന്ന ഗാർഡുമാർ കണിശം ഒട്ടും മാറാതെ പറഞ്ഞു, "ഭക്ഷണശേഷം അവശിഷ്ടങ്ങളും, മറ്റും പൊതിഞ്ഞ് ബാഗിൽ തന്നെ വയ്ക്കണം എന്ന് ".....ഈ വ്യഗ്രത എല്ലാവരിലും വന്നാൽ ഒരു പക്ഷേ മൃഗങ്ങൾ പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങൾ കഴിച്ച് ജീവൻ വെടിയേണ്ട അവസ്ഥ വരില്ല!! പ്ലാസ്റ്റിക്കും, മറ്റു സാധനങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം അവ പെറുക്കുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ ഈ കരുതൽ???
ഭക്ഷണശേഷം 10 മണിയോടെ നടക്കാനാരംഭിച്ചു ....പിന്നെ കയറ്റം ആണ്...സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് 2000 അടി ഉയരത്തിൽ കയറണം ...പോകുന്ന വഴിയിൽ വീണ്ടും ആനകൾ വഴിയിടിച്ച ദൃശ്യങ്ങൾ ....എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം ഇത്രയും ഭീമാകാര ശരീരി എങ്ങനെ ഇവിടെയൊക്കെ വരുന്നു !!!! ഈറ്റക്കാടുകൾ പിന്നിട്ട് വീണ്ടും കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ മരങ്ങൾ ഇടതൂർന്ന പ്രദേശം ...കൂടെ വന്ന സായിപ്പുമാർ കൂളായി കയറിപ്പോകുന്നു ....ഞാൻ പതുക്കെ നിന്നു,നിന്നാണ് കയറിയത് ..ഇടയ്ക്ക് ശ്വാസം നിന്നു പോകുന്ന അവസ്ഥ ...വിദേശികളിൽ ഒരാൾ എന്റെ ക്യാമറ വാങ്ങി, എന്നിട്ട് അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു "ഈ ഭാരം ചുമന്നു കയറുന്ന താങ്കളെ സമ്മതിക്കണം " എന്ന് ...എനിക്കും അങ്ങനെ തോന്നി ...ഹഹഹഹ....കാരണം ക്യാമറയും, ബാഗും, ട്രൈപ്പോഡും തൂക്കി കയറിയവനല്ലേ അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട് അറിയാവൂ!! ഹഹഹ... ഞങ്ങൾ ഏതാണ്ട് 1600 അടിയോളം പിന്നിട്ടു ..പിന്നീടുള്ള ആ 400 അടി അതാണ് ഞാൻ സകല ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ച സമയം ...കാലുകൾ കുഴഞ്ഞു ...ഞാൻ കണ്ട സ്ഥലത്ത് ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു ....മുകളിലേക്ക് പോകുംതോറും വെയിലിന്റെ കാഠിന്യം അസഹനീയം ...ഒടുവിൽ എങ്ങനെയോ ആ പ്രദേശം കാൽക്കീഴിൽ ആക്കി ...ജീവിതം വിജയിച്ച പ്രതീതി ..അവിടെ ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് കൊട്ടാരസമാനം വളർന്ന ഇടതൂർന്ന തെരുവപ്പുല്ലുകൾ .....അവിടെയാണ് കരടികളുടെ വിഹാരകേന്ദ്രം ...അവ കഴിച്ച ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണാനായി ...ആ പ്രദേശത്തുനിന്നും നോക്കിയാൽ തേക്കടി ജലാശയവും, തേക്കടി എന്ന പ്രദേശവും വ്യക്തമായി കാണാം ...അതിർവരമ്പുകൾ എന്ന രീതിയിൽ ഗിരിനിരകൾ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു ...ഒരു പക്ഷേ ആ ശൃംഗങ്ങൾ തന്നെ നമ്മുടെ നാടിനെ കാക്കുന്നവർ ....വെയിൽ ഉച്ചിയിൽ പതിഞ്ഞു ...ഇനി തിരിച്ചിറക്കം
കയറിയതിലും വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങാം എന്ന വ്യാമോഹം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തി ...കാലുകൾ പാറകളിൽ ഉറയ്ക്കുന്നില്ല ....ഇറങ്ങുന്ന വഴിയിൽ കാട്ടിലെ മറ്റൊരു കാവൽക്കാർ "കാട്ടുനായ്ക്കളെ " ദൃശ്യമായി ....വിവിധതരം പക്ഷികളുടെ ശബ്ദങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ കാതുകൾക്ക് ഇമ്പമേകി ...ആ വനസൗന്ദര്യം ഒട്ടും ചോരാതെ തന്നെ തിരിച്ചിറക്കം ...അവിടെ കണ്ട കാട്ടരുവിയിൽ നിന്നും ജലം ശേഖരിച്ചു ....ഇനി നടക്കേണ്ടത് ജലാശയത്തിനോട് ചേർന്നാണെന്ന് ഗൈഡുമാർ സൂചന നൽകി ...ഓളപ്പരപ്പുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന തീരത്തുകൂടി നടത്തം തുടങ്ങി ...ആ വനത്തിലെ മൃഗങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ആശ്രയിക്കുന്ന ജലസ്രോതസ്സ് ..അവിടെ രാവിലെ നടന്നു പോയ തള്ളയാനയുടേയും, കുട്ടിയുടേയും കാലടികൾ ചെളിയിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാം ...മറ്റു മൃഗങ്ങളുടേയും കാലടികൾ അങ്ങിങ്ങായി കാണാം .... തവളക്കൂട്ടങ്ങൾ ചെളിയിലെ തടിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ തമ്പടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു ...അവയുടെ ജീവിതചക്രം അവസാനിക്കുന്നതിന് മുന്നോടിയായി വാലുകൾ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ..ജനിക്കുമ്പോഴും അവയ്ക്ക് വാൽ ഉണ്ടാകും ...മരിക്കുമ്പോഴും വാൽ ഉണ്ടാകും .. അതിനു ശേഷം ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡ് ഓഫീസിന് മുകളിൽ ഉച്ചഭക്ഷണം ...1 മണിക്കൂർ വിശ്രമം ...ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ഈ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ ചുമന്ന ക്ഷീണത്തിൽ ഒന്ന് മയങ്ങി!! അപ്പോഴും സ്വപ്നത്തിൽ എന്ന പോലെ വിദേശികൾ കലപിലാ ബഹളം തന്നെ! ഏതാണ്ട് വൈകുന്നേരം 3 മണിയോടെ നടപ്പ് ..ഇനി കാടിനുള്ളിൽ കൂടി ...പോകുന്നതിന് മുൻപായി ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസർമാർ പറഞ്ഞു "പോകുന്ന വഴിയിൽ ആനകൾ ഉണ്ട്, പാടം പോലെ തെളിഞ്ഞ പ്രദേശത്ത് കാണും "....ഗാർഡുമാർക്ക് സ്ഥലം നിശ്ചയമായി ...ആനകളെ തേടി യാത്ര ...യാത്രാമധ്യേ പറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ആനകൾ ...ഏകദേശം 20 ഓളം വരുന്ന കൂട്ടം ...ഒരു പിടിയാനയേയും, അതിന്റെ കുഞ്ഞിനേയും ദൃശ്യമായി ...എല്ലാവർക്കും ആവേശമായി ...അല്പം മാറി ഒരു കുട്ടിക്കൊമ്പനേയും കണ്ടു ..അവൻ അല്പം പിശകാണെന്ന് ഗാർഡുമാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി ...കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആനക്കുട്ടി കിടന്നുറക്കമായി...തള്ളയാന അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നു ...അപ്പോൾ അതാ അപ്പുറത്ത് 2 കുട്ടിക്കൊമ്പൻമാർ കുറുമ്പ് എന്നവണ്ണം കൊമ്പുകോർക്കുന്നു ...പിശകാണെന്ന് പറഞ്ഞ ആ കുട്ടിക്കൊമ്പൻ ഞങ്ങളെ ലാക്കാക്കി നിന്നു ...അവൻ ആദ്യം ഒരു സിഗ്നൽ നൽകി ...ഏതാണ്ട് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം ...പിന്നീട് ദാ അവൻ അവന്റെ നട ( കൈ) കൊണ്ട് നിലത്ത് മണ്ണിൽ ഉരയ്ക്കുന്നു ...മൂന്നാമത് അവൻ വാൽ ചുരുട്ടി!! പിന്നെ അവിടെ നിന്നില്ല .....രംഗം വഷളാകുന്നതിന് മുൻപ് ഞങ്ങൾ അവിടം വിട്ടു ...പിന്നെ എന്തോ നേടിയ പദവിയിൽ നടത്തം ...കാട്ടിൽ നിന്നും വിടപറയുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് കേഴയും, മലയണ്ണാനും, കരിങ്കുരങ്ങുകളും യാത്ര നൽകി ...ഏറ്റവും ഒടുവിൽ വാനരപ്പടകളും യാത്രയയപ്പ് നൽകി ....
"കാട് എന്ന സങ്കൽപ്പം തന്നെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് അതിന്റെ മാറിൽ ഒരു ദിവസമെങ്കിലും കഴിയാൻ സാധിച്ചത് ജീവിതവിജയം!!! ഒരിക്കലെങ്കിലും നമ്മൾ അവയെ അറിയാ൯ ശ്രമിച്ചാൽ പിന്നെ അവ നമ്മെ വരവേൽക്കും ....ഇരു കൈകളും നീട്ടി ........
നന്ദി ....
No comments:
Post a Comment